DUE NOVEMBRE
Signur, parchè a gh'è la mort? E tas custringiat a guardag in facia. Quant an na farisam propi a meno, parchè suma nà su par viv, no par murì. Anca sa a mna suma incort giamò da un po', e am saris piasù savèl no, e cunusla no. Ansi, savè nanca a cla gh'era. Ma quand la riva no par so cunt, a tla ricordan i altar. Co la guèra, i umicidi, i disgrasi. Ma anca insì, quand a l'è al so mument, la riva. Cla vigliaca lì. La guarda in facia a nesun. Grand o picul. Veg o giuvin. Anca s'at gh'è apena nuvant an. L'è no giusta. E tla disa no prima. Anca sla sfà capì. E at poeu no girat da là. Ta sperat sempar a cla ciapa, un quai d'un d'altar. Però l'è mai bèla. L'è una rufiana. As sa no cun chi l'è a cla s'è misa d'acordi. Però, quant at la vèdat, la fa no un gran che pagura. Forse parchè l'è al so mument. E a la fin, la fa part anca lé ad la vita. E la furtuna l'è, che la tua, at la vèdat mai. Quand la riva. Però l'am pias no istes. E insì a pensi, a tut vialtar ca sì da là. Che da cla porta chi a si giamò pasà. E dopu? Intanta, purtumag i fiur, e una preghiera. GAETANO RESPIZZI