Il giorno di Natale... mi ricordo

Al dì ad Nadàl, ai temp ca s'eri un fiö, / l'er la fèsta ca spetàvam par tüt l'àn, / l'era una fèsta vera, no me incö, / ch'l'è stata trasfurmà cun ròb stràn. I ideal che 'l Nadàl al prupuniva j'eran sufegà, j'eran temp brüt, gh'era la guèra, la gent la sufriva l'era dificil vès amis cun tüt! Ma l'anim ad la gent ad bòna fed la riesiva a scrulas da dòs i pén, e festegià al Fiulìn nasü in dal frèd almen cal dì lì vuréndas tüti bén. Anca se i mumént j'eran treménd, cun sacrifisi i nostar genitur i riesivan, cun poch danè da spénd, a ricurdàs la fèsta dal Signur. Dü turunin, tri mandarin, quatar balèt, / 'na bambulina cun i cavì riss, / e co' 'na rivultèla cui saršèt sparavam tüt al dì tant mè Tom Miss. E pö a vünd'š ur tüti ala Mèsa, gh'era anca quèi ca gniva mai, l'era una cuntinua gentilèsa, salüd, auguri, e un gran via vai. In sal landò rivava anca al fitàul in pompa magna, cul capé ad velüd, / in scèrpa al gh'aviva un por diàvul / che i altar dì l'andava a vultà rüd. Che bei ricord! Quanta temp è pasà, / fum no cunfront cun qual dal dì d'incö, / al Nadàl d'alura l'è stat scunquasà, / l'è pü la fèsta da quand séram fiö. Ades vör'n i regal, tanti e ad valur, e pö, a la fin, i restan insudisfàt, questa l'è pü la festa dal Signur, quas chì l'è al Nadàl dal Bancomàt! Agostino Faravelli