Pavia, il ricordo di Ada Negri

L'àltar di è stàt scupri
una làpide sculpi
in ricòrd e par unùr
d'una dòna ad gran valùr:
Ada Negri, che a Pavia
l'ha truvà la puesia,
passegiànd par la cità
a trà i sò antichità...
Cà Boèrchio, la faciàda
l'è al sit (oh, pòvra Ada!)
tüt s-ciaplà e scarbucià
indè che al màram han piassà.
Fòrse, quand la gniva chi
par passà un quài bèl di,
éran bèi i nòss vièt,
i curtil, i giardinèt:
però, incö la nòstra stòria
a l'è pü si-tànt in glòria...
Sénsa fà al sentimentàl
(altriménti am sénti màl)
chi, s'andùm avànti insi,
và fini che fra pòch di
gavarùm una città
tüta gràma, scanchinà:
e alùra pr'i puéta
la sarà no tànta chiéta...
«Il tramonto può essere bello e luminoso
ma non sarà mai la bellezza dell'aurora»
Fòrse, ai temp ad la sò éra:
parchè, incö, l'è giamò séra...
«Keyr» VenialePavia